makur 

  • Ahoskera makúrre 
  • Kat. gramatikala adj..
    2.- adj..
    3.- adj..
    4.- adj..
    5.- iz.
     
  • Esanahia Konkortuta dagoan pertsonea edo gauzea. Bere forma naturala galduta okertzen hasita dagoana..
    2.- Arteza barik kurba-formea daukana, okerra..
    3.- Txiroa, pobrea. (zentzu figuratuan erabilia).
    4.- Behe mailakoa, bihozbakoa, ankerra, txarrenetan txarrena..
    5.- Txanpon zahar baten izena, urregorrizkoa be izaten zan. Pezetea izendatzeko beste era bat.
     
  • Euskara batukoa KUZKUR.
    2.- MAKUR.
    3.- BAJU.
    4.- EZKEL, GAIZTO.
    5.- PEZETA
     
  • Adibidea "... senitartetik sortzen diran umerik geieneak gexotiak, gorrak, eroak, ergelak eta makurrak izan oi diralako". (J. G. Ibargutxi).
    2.- "... eskutxo makurre, Tellerieko txakurre, emoten dauena zerure, emoten eztauena infernure". (esakerea: eskua bira emonda, eskuzabala gora begira esaten dabe umeek esamolde hau) (Azkuek jasoa Zeanurin).
    3.- Jente makurra, behar barik eta gero eta gehio ikusiko dogu aurrerantzean. | Ilbiltz-bedarra garia langoa da eta lur makurretan hazten da..
    5.- "Sariak izango dira; Erri-bei esnetsuenarentzako, 60 makur edo peseta. Bigarrenentzako 40 ta basa-bei...". (Areatzako Lora Jokoen programea, 1897. urtekoa)
     
  • Gaztelania  
  • Azpisarrena makur egin
    Makurraga
     

Bilaketa

Bilatu