hartu; artu 

  • Ahoskera ártu 
  • Kat. gramatikala ad..
    2.- ad..
    3.- ad..
    4.- ad..
    5.- ad..
    6.- ad.
     
  • Esanahia Zuztartu, erroak bota, errotu. Zeozegaz lotura estu-estua izan..
    2.- Ulertu, esandakoa aitu..
    3.- Norberarentzat egokitu zeozer. Esate baterako pertsona bat norberarentzako beharrean ipini..
    4.- Errezibidu, etxean lekua emon..
    5.- Gaztaigintzan, esneak, legarra nahastau eta berau onartu. Baita gaztai freskoari gaztai-otzara edo otzarean dagoanean gatza bota..
    6.- Pertsona bategaz hartu-emon formalak euki.
     
  • Euskara batukoa SUSTRAITU.
    2.- ADITU.
    4.- ERREZIBITU
     
  • Adibidea "... sartu eban urretx adarra ... eta bere begi ederretatiko negarrakaz lurra busti-busti egin eban. Adarrak hartu eban, hazi zan eta zugatz ederra egin zan". (ipuina) (I. Larrakoetxea).
    2.- Ez dotset ondo hartu esan dauena..
    3.- Gure aitak andra bat hartu dau etxeko beharrak egiteko. | "Hartu ta hartu, mundua akabau". (esakerea) | "Hartzeko dagoena ez da ahaztuten emon behar dana bai". (esakerea: emoteak min emoten dauenez, ahaztu egiten da apropos).
    4.- Kanpoko bat, errumanua hurrean, etxean hartu dau tabernako andreak. .
    5.- "Legarra artute, ordu bete bear dau esneak gogortuteko". (A. Manterolak jasoa).
    6.- Pedrok andrea hartu dau.
     
  • Gaztelania  
  • Azpisarrena hartu itxian
    hartu-emon
     

Bilaketa

Bilatu