harro; arro 

  • Ahoskera arróa 
  • Kat. gramatikala adj..
    2.- adj.
     
  • Esanahia Harrokeria erakusten dauena. Benetan dana baino gehiago emon gura dauena, bere burua goian daukana..
    2.- Ondo jagita dagoana, hazita egon eta barrutik hutsik dagoana, jateko bat, arbolea, lurra edo eta platel bat. Ik. apitz.
     
  • Euskara batukoa HARROPUTZ 
  • Adibidea "Harroa, gauza hutsa". (esakerea: harrokeriagaz jokatzen dauena guzurretan ibilten da).
    2.- Haretx harroa. | "Abadearen lapikotxua / txikia baina gozua / ikazkinaren lapikotua / handia baina arrua". (kanta herrikoia)
     
  • Gaztelania  
  • Azpisarrena harro egon
     

Bilaketa

Bilatu